Det store valet

Heidi Hattestein

Skrive av Heidi Hattestein - (04.07.2012)

Prisløna skribent og fotograf. Ei enkel landsens jente, oppvaksen på Atløy i Sunnfjord. Hadde éi bestevenninne på barneskulen, den einaste som var på same alder. Har flakka hit og dit sia 15-årsalderen, men har omsider slått rot som «gardskjerring» på eit småbruk på fjellet i Høyanger. Det overraskar henne like mykje som dei som kjenner henne.

I ein alder av 35 år måtte eg ta eit ganske umogleg val: Vere einsam og lukkeleg, eller sosial og ulukkeleg. 

Det store valet

Foto: Joel Rogefeldt, inspirert av det kjende måleriet «Farmer and his wife».

I løpet av 35 år har eg budd ti år i by, fordelt på Stavanger, Oslo, Bergen og Førde.

Totalt åtte gonger har eg flytta mellom kommunar, mange fleire gonger dersom ein reknar med semi-flyttingane innanfor same kommunegrense, til dømes flytta eg åtte gonger i løpet av tre år på gymnaset.

Dei siste åra har eg budd i Sogn og Fjordane. Det har vore mogleg fordi eg jobbar som frilans, eit temmeleg einsamt yrke. I vinter begynte einsemda å gå meg på nervene. Dag ut og dag inn åleine på heimekontor, eller åleinekontor som eg kallar det.

Vi flytta til Bergen, først eg og bikkja – Vita – og så kjærasten min Torbjørn. Han jobbar offshore, og slik sett kan vi bu kvar vi vil.

Eg fekk plass i kontorfellesskap saman med forfattar Olaug Nilssen, poet Henning Bergsvåg, grafikar Camilla Holcroft og arkitekt Lars Berge. Eg gjekk frå å snakke med meg sjølv i spegelen til å ete lunsj med dei store. Carpe lunsjen. 

Etter kvart flytta Torbjørn og eg inn i eit kollektiv med to svenskar og ei bikkje som vi tilfeldigvis møtte i ein park, på luftetur med våre firbeinte. Det er det som er så fint i byen. Ein kjenner seg fri. Annleisfolk trekker til byen, og spekteret av mennesketypar er større. Dersom ein ikkje passar heilt inn i boksen, er det meir sannsynleg å treffe likesinna i byen. Og dersom ein kjem i skade for å seie noko toskete til nokon, kan ein trøyste seg med at ein aldri ser vedkomande igjen.

I tillegg skjer kulturen overalt. I Grieghallen, på Café Opera og på gatehjørna. Ein kan kome gåande og uforvarande dumpe midt oppi ein performance. Byen pulserer, det skjer så mykje. Ein snublar over kulturen på ein annan måte enn på bygda, ein treng ikkje planleggje fleire dagar i førevegen og dobbeltsjekke ferjeruta.

Torbjørn og eg var begge huseigarar då vi trefte kvarandre, praktisk talt naboar. Det går ein liten sti mellom husa. Ein dag kom eg gåande opp stien, og resten er historie.

I år var tida moden for å ta eit val: Selje begge egiedommane og kanskje få råd til eit lite krypinn i byen, eller selje funkisvillaen min og satse på småbruket til Torbjørn? Altså, velje mellom eit sosialt arbeidsliv i byen, eller eit asosialt arbeidsliv på bygda.

Arbeidsliv, det må eg understreke. Det er ikkje på privaten eg er einsam i Høyanger, det er den der arbeidslunsjen eg saknar. 

 

Så kvifor valde vi å flytte tilbake i einsemda?

 

Helsa har godt av å bu på landsbygda. Vi stig over dørkarmen og rett ut i graset, ikkje ut på asfalt som gjer knea vonde. Vi spring opp og ned fjellsida og tek mange tunge tak. Det gjer at vi blir sterke. Dessutan er lufta reinare, eit ikkje ubetydeleg poeng for meg som har problem med luftvegane. (Faktisk hadde eg gløymt kor sjuk eg blir av all eksosen, og det var kjedeleg å bli mint på det, men no er rett nok Bergen på forureiningstoppen i landet.)

Lommeboka har godt av å bu på landsbygda. Vi får ufatteleg mykje hus for pengane, særleg i Høyanger. Her har vi eit småbruk med 60 mål dyrka jord til prisen for ein to-roms i byen.

Framtida kjennest tryggare på landet. Dersom elefanten – den norske økonomien – veltar til slutt, er det godt å ha jord å dyrke og plass til dyr. Vi held på å lage ein stor grønsak,- bær- og urtehage, og neste år slår vi kanskje til med eit par geiter, komande juls pinnekjøt på fire bein. (Ja, pinnekjøt er vel så godt av geit som får.)

Humøret har godt av å bu på landsbygda. Eg og Torbjørn er ikkje så siviliserte og danna. For eksempel likar vi å ha badekar i hagen. Og det kan vi ha her på Kringsjå, for vi ser ikkje ein einaste nabo, og ikkje ein einaste nabo ser oss.

Vi har lagt merke til ein ting der i badekaret. Fuglane som er sky medan vi sit på terassen, godtek oss som ein del av naturen når vi sit i badekaret. Dei trur vel ikkje at vi er folk.

 

Det betyr ikkje at omgangskretsen består utelukkande av fuglar og dyr. Vi har mange gode vener i Høyanger og andre stader i Sogn/Sunnfjord, og eg har gode jobb-kontaktar. 

Arbeidslunsjen er derimot stusselege greier. Eg blir frykteleg lei av meg sjølv. Men no har eg prøvd alternativet og teke eit val: Dropp lunsjen. Carpe diem. Og så kan vi heller skaffe oss ei lita hybel-hytte i byen på sikt. 

Personen i badekaret er Joel Rogefeldt, den eine av dei omtalte svenskane. Han er på besøk og tek seg eit velfortent bad etter å ha hjelpt oss med å hogge ved.

Del denne artikkelen:

Gå tilbake til nyheitssida

Kommentarer på artikkelen “Det store valet”

Randi Stølen sier:

Heia Heidi!
Kjekt å sjå du har funne di "fjell"hylle her i livet:-D Du skriv utruleg bra og morsomt og eg prøver å "kike innom" deg i dann og vann....
Lukke til som gardskjerring og med kjærleiken.
Kanskje vi sjåast på Herland ein gong eller på ferja;-)
Klemmer Randi

Heidi sier:

Såg denne kommentaren først no! Tusen takk for fine ord. *klem tilbake*

Skriv din kommentar

Siste nytt

Logg inn på Framtidsfylket

eller Avbryt